Ο ήχος στο διάστημα δεν μεταδίδεται. Ο κινηματογράφος όμως έχει δημιουργήσει και καθιερώσει στη συνείδηση των θεατών το «ηχητικό» διάστημα και μάλιστα με διάφορους και ποικίλους τρόπους. Η αντίληψη της ηχητικής αναπαράστασης του διαστήματος στον κινηματογράφο αλλάζει μέσα στα χρόνια και αλλάζει σε σχέση με την αντίληψή μας για τους ήχους της πόλης και του πέρα από αυτήν. Αυτό το «πέρα» δεν είναι απαραίτητα πλέον η εξοχή.
Μία ταινία έχει μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου για τον σεβασμό της στο ηχητικό κενό του διαστήματος, τη σιωπή , το 2001 Space Odyssey του Stanley Kubrick (1968). Ταινία που εντυπωσίασε με την έλλειψη ήχων στο διάστημα και την ιδιαίτερα εκλεπτυσμένη ηχητική της μπάντα. Η υπόλοιπη κυρίως αμερικάνικη φιλμογραφία (Star Wars Star Trek, και άλλες) θεώρησε λογικό να περιγράψει ηχητικά το διάστημα με φανταστικούς και πραγματικούς ήχους. Ανάλογα με την εποχή και τις ανάγκες του κοινού για κατανάλωση μυστηρίου, φόβου, ή θρησκευτικής αγαλλίασης, η ηχητική μπάντα προσαρμόζεται. περισσότερα
Filed under: Ήχος, Θεωρία , film theory, physics, sound
Ήχος στον αφηγηματικό κινηματογράφο είναι η φωνή – σαν μέσο μεταφοράς του λόγου – και μετά όλα τα άλλα. Οι ταινίες μυθοπλασίας υπόκεινται συνήθως στους βασικούς κανόνες της λογοτεχνικής ανάλυσης που εδώ εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στο λόγο ή στα εικονικά στοιχεία που χαρακτήριζαν και τον βωβό κινηματογράφο: κάδρο, φωτισμό, μοντάζ.
Οι ήχοι παραμένουν πάντα η απαραίτητη βάση για την αληθοφάνεια της εικόνας, για τη ρεαλιστικότερη απόδοσή της. Η μουσική χαίρει ειδικής μεταχείρισης ως αμιγής μορφή τέχνης που έχει την ικανότητα να φορτίζει συναισθηματικά την εικόνα. περισσότερα
Filed under: Ήχος, Θεωρία , sound
Ο κινηματογραφικός ήχος κάνει πολλά περισσότερα από το φέρνει τους διάλογους στο αυτί μας. Μπορεί να προκαλέσει ψυχολογική, χωρική και φυσική εμπειρία για τον θεατή. Υπηρετεί την αφήγηση, δημιουργεί κλίμα, επιβάλλει συναίσθημα και βοηθά να δημιουργηθεί το όραμα του σκηνοθέτη. περισσότερα
Filed under: Ήχος, Θεωρία , sound
Δημοσιεύθηκε στο βιβλίο «Αντουανέττα Αγγελίδη» Εκδόσεις Αιγόκερως, Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Ο ήχος στον κινηματογράφο θεωρείται –και δικαίως- ως αναπόσπαστο στοιχείο της αφήγησης. Δεν μπορεί να μελετηθεί ξεχωριστά ακόμα και όταν βρίσκεται έξω από την κινηματογραφική διήγηση. Ο διαχωρισμός της «ηχητικής μπάντας» από την «εικόνα» χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στις θεωρητικές προσεγγίσεις μιας άλλης εποχής που σήμερα, όμως, δεν έχει πλέον κανένα νόημα.
Γι’ αυτό το λόγο ο ήχος στις τέσσερεις ταινίες της Αντουανέττας Αγγελίδη δεν μπορεί να μελετηθεί χωριστά από την εικόνα. Η αναφορά του είναι πάντα η εικόνα ή, το αντίστροφο: Αναφορά της εικόνας είναι πάντα ο ήχος. Ο ήχος δεν χρησιμοποιείται ως ενίσχυση της ρεαλιστικής απεικόνισης της πραγματικότητας –ακόμα κι αν αυτή θεωρείται φανταστική- λειτουργεί προσθετικά, σαν μη αυτόνομο δομικό στοιχείο που συνυπάρχει με τα υπόλοιπα στοιχεία που συνθέτουν το κινηματογραφικό έργο.Υπάρχουν διαφορετικές ποιότητες ήχων στο έργο της Αγγελίδη που επανέρχονται σε όλες τις ταινίες. περισσότερα
Filed under: Ήχος, Θεωρία , sound
