Πριν από τους τίτλους…
Στην αρχή του περασμένου μήνα, 33 σκηνοθέτες και 9 παραγωγοί στείλαμε ανοιχτή επιστολή στον Υπουργό Πολιτισμού, κοινοποιώντας την πρόθεσή μας να απέχουμε από τη διαδικασία αξιολόγησης των κρατικών βραβείων κινηματογράφου, διαμαρτυρόμενοι για την αδιαφορία της πολιτείας για τα θέματα του χώρου μας και ζητώντας την ψήφιση ενός σύγχρονου και εφαρμόσιμου νόμου, κάτι που αποτελεί πάγιο αίτημά μας τα τελευταία 6 χρόνια.
Πέρασε ενάμισι μήνας σε πλήρη αφωνία όλων των επίσημων κινηματογραφικών φορέων και πάνω από όλα του ΥΠΠΟ. Η προκαθορισμένη συνέντευξη τύπου της κίνησης μας για την Τρίτη πυροδότησε από ότι φαίνεται διαδικασία ανταλλαγής επιστολών μεταξύ της Διασωματειακής και του ΥΠΠΟ. Χαιρετίζουμε καλοπροαίρετα τις πρωτοβουλίες αυτές τοποθετούμαστε όμως μακριά από κινήσεις εφησυχασμού και εντυπωσιασμού. Εμείς εν τω μεταξύ αβγατίσαμε.
Τώρα πια είμαστε 64 και εκπροσωπούμε 34 (ολοκληρωμένες ή στη διαδικασία ολοκλήρωσης) ταινίες από τη σοδειά 2009-10.
Το διάστημα αυτό, συναντηθήκαμε πολλές φορές, φτιάξαμε ένα ιντερνετικό γκρουπ, του δώσαμε ένα τίτλο εργασίας “κινηματογραφιστές στην ομίχλη” και ανταλλάξαμε περί τα 300 e-mail. Εκφράστηκαν απόψεις, σχόλια και παρατηρήσεις. Για όλους εμάς η εμπειρία αυτή είναι πρωτόγνωρη και θυμίζει κάτι από το συναίσθημα που έχει κανείς κάνοντας την πρώτη του ταινία: άγχος και ζωντάνια, φόβο και παρόρμηση. Το πιο σημαντικό όμως από όλα αυτά είναι ότι προέκυψε ομοφωνία ως προς το τι είναι πια αναγκαίο να αλλάξει σήμερα στα κινηματογραφικά πράγματα!. Γι αυτό θεωρούμε υποχρέωση μας να επανέλθουμε με αυτή τη συνέντευξη τύπου, για να σας εκθέσουμε τους καρπούς των συζητήσεών μας, τις απόψεις μας, τους σκοπούς μας και τις μελλοντικές μας ενέργειές.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι αποτέλεσμα μιας ελεύθερης, δημοκρατικής και δημιουργικής ανταλλαγής απόψεων, και στοχεύει στο να άρει το αδιέξοδο, στο οποίο έχουμε περιέλθει… Θα μπορούσαμε να του δώσουμε τον τίτλο:
Μύθοι, Παραμύθια και Αλήθειες για τον Ελληνικό Κινηματογράφο
Η κινηματογραφική πολιτική για την παραγωγή, με βάση το παρόν νομοθετικό πλαίσιο, στηρίζεται σε 3 βασικούς άξονες:
1.Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.
2.Ειδικός φόρος θεαμάτων επί του εισιτηρίου.
3.Το πολυσυζητημένο 1.5% των τηλεοπτικών καναλιών.
Από αυτό το τρίπτυχο, μόνο το ήμισυ του πρώτου μέρους λειτουργεί και αυτό με τα χίλια ζόρια. Κατά συνέπεια καλλιεργούνται μύθοι και παραμύθια που αναζητούν αλήθειες.
