Τα τελευταία χρόνια ο κινηματογράφος γίνεται ψηφιακός. Το φιλμ, αυτό το χειροπιαστό υλικό που αποτελούσε μέχρι χθες, σχεδόν ολοκληρωτικά τη μετωνυμία του κινηματογράφου, καταργείται. Εδώ και αρκετά χρόνια το στάδιο του post production κυριαρχείται από την ψηφιακή τεχνολογία τόσο στις ακριβές όσο και στις φθηνές παραγωγές. Το μοντάζ γίνεται εξ ολοκλήρου πλέον σε υπολογιστές και μόνο το τελικό αποτέλεσμα μοντάρεται στο φιλμ (αρνητικού). Ο ήχος είναι από το γύρισμα ψηφιακός εδώ και δεκαετίες και σε όλες τις περιπτώσεις –δέκα τουλάχιστον χρόνια τώρα, όταν προβλήθηκε για πρώτη φορά ταινία με ψηφιακό ήχο Dolby Digital– δεν περνά ποτέ από αναλογικό στάδιο.
Μέχρι πρόσφατα μόνον η λήψη κινηματογραφικής εικόνας παρέμενε σταθερά πιστή στο φιλμ καθώς το τελικό προϊόν ήταν πάντα σε φιλμ, διότι η δημόσια προβολή του κινηματογραφικού έργου γινόταν αποκλειστικά στην κινηματογραφική αίθουσα μέσω του φιλμ. Αυτό χαρακτήριζε και διαφοροποιούσε την κινηματογραφική ταινία από την τηλεοπτική. Τα πράγματα ήταν σαφή. Μια ταινία για την αίθουσα, ήταν γυρισμένη σε φιλμ. Μια ταινία για την τηλεόραση ήταν γυρισμένη σε βίντεο και απαξιωμένη από το σύνολο των δημιουργών και κριτικών της κινηματογραφικής τέχνης, πέρα από τις λιγοστές εξαιρέσεις της video-art.
Όμως τα τελευταία χρόνια η χρήση της ψηφιακής μηχανής λήψης κερδίζει αισθητά έδαφος. Ταινίες γυρίζονται όλο και πιο συχνά με ψηφιακές κάμερες, ενώ μόνο το τελικό προϊόν, αυτό που θα προβληθεί στην αίθουσα, είναι σε φιλμ. Κυρίως οι ταινίες που δεν έχουν γυρίσματα σε φυσικούς χώρους, όπως αυτές των κινουμένων σχεδίων, ξεπέρασαν εύκολα τη χρήση του φιλμ, ενώ για τις ταινίες με ηθοποιούς και φυσικούς χώρους, το φιλμ παρέμενε –και ίσως παραμένει– η βασική μήτρα συλλογής υλικού. Το τοπίο όμως αλλάζει και η σύγκλιση των τεχνολογιών διαμορφώνει νέα, αρκετά πολύπλοκα, δεδομένα που αφορούν χονδρικά σε δύο βασικές κατηγορίες. Στην παραγωγή του κινηματογραφικού έργου και στη διανομή του. Το φιλμ καταργείται στην παραγωγή ενός κινηματογραφικού έργου, αλλά κυρίως -και εδώ είναι το σημαντικό- καταργείται στη διανομή του κινηματογραφικού έργου. Αν και ο τρόπος προβολής μιας ταινίας χαρακτηρίζει εν πολλοίς τη κατηγορία στην οποία εντάσσεται, με την αύξηση των τρόπων προβολής ενός κινηματογραφικού έργου, τα όρια συγχέονται και πρέπει να επαναπροσδιοριστούν.
Filed under: τεχνικά θέματα , digital technologies, sound
