ΠΕΡΙ ΔΙΑΚΟΠΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ

Τι σημαίνει, αλήθεια, «κάνω διακοπές»; Τρέχω υστερικά από νησί σε νησί, αφού έχω τρέξει υστερικά να αγοράσω τα τελευταία αντηλιακά «γιατί μου αξίζει» και να πάω στις πλαζ όπου θα κάνω χοντρές πλάκες στα άτομα του άλλου φίλου «γιατί έτσι μου αρέσει» και θα τρωω παγωτά που ο ήχος τους θα ξεκουφαίνει όλους τους λουόμενους, γιατί «αυτό είναι απόλαυση»;
Γιατί σας τα λεω όλα αυτά; Μα γιατί είμαι σε διακοπές και έκανα το λάθος να δω -ένα και μοναδικό βράδυ- τηλεόραση. Παράλληλα όμως -διότι έχουν γνώση οι φύλακες- έκανα μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία, έκανα μια άλλη βόλτα στο Internet και δεν πήγα σινεμά. Γιατί να πάω σινεμά; Πέρα από τις επανεκδόσεις, τίποτα καλό, μα τίποτα απολύτως δεν προτείνουν οι αίθουσες εφέτος. Ψηφιακά «μπάμπα-μπούπα» χωρίς νόημα, ή θεωρητικό- συναισθηματικές ανεφάρμοστες προτάσεις.

Filed under: Σκέψεις...

Stanley Kubrick

28/7/1928 – 7/3/1999

Από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες της μεταπολεμικής περιόδου, ο μεγαλύτερος ίσως εν ενεργεία σκηνοθέτης της εποχής μας, όπως έχει χαρακτηρισθεί από τους ιστορικούς και μελετητές του παγκόσμιου κινηματογράφου, πέθανε στις 7/3/1999 στο σπίτι του στο Λονδίνο, όπου ζούσε από το 1960, σε ηλικία 70 χρόνων, από καρδιακή προσβολή.
Ο αμερικανός σκηνοθέτης Stanley ΚUBRICK, δεν έδινε πολλές συνεντεύξεις, δεν έχει βγει στην τηλεόραση, δεν έχει φωτογραφηθεί σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, ποτέ δεν τιμήθηκε με Όσκαρ και επιπλέον έχει κάνει συνολικά μόνον 13 ταινίες σε 46 χρόνια. Παρ΄ όλα ταύτα, όλοι τον γνωρίζουμε έστω κατ’ όνομα και έχουμε δει – πιθανόν εν αγνοία μας- τουλάχιστον μία ταινία του.

Filed under: Βιογραφίες , Kubrick

Ψηφιακές Tεχνολογίες και πως Eπηρεάζουν το Kινηματογραφικό Γίγνεσθαι

Τα τελευταία χρόνια ο κινηματογράφος γίνεται ψηφιακός. Το φιλμ, αυτό το χειροπιαστό υλικό που αποτελούσε μέχρι χθες, σχεδόν ολοκληρωτικά τη μετωνυμία του κινηματογράφου, καταργείται. Εδώ και αρκετά χρόνια το στάδιο του post production κυριαρχείται από την ψηφιακή τεχνολογία τόσο στις ακριβές όσο και στις φθηνές παραγωγές. Το μοντάζ γίνεται εξ ολοκλήρου πλέον σε υπολογιστές και μόνο το τελικό αποτέλεσμα μοντάρεται στο φιλμ (αρνητικού). Ο ήχος είναι από το γύρισμα ψηφιακός εδώ και δεκαετίες και σε όλες τις περιπτώσεις –δέκα τουλάχιστον χρόνια τώρα, όταν προβλήθηκε για πρώτη φορά ταινία με ψηφιακό ήχο Dolby Digital– δεν περνά ποτέ από αναλογικό στάδιο.

Μέχρι πρόσφατα μόνον η λήψη κινηματογραφικής εικόνας παρέμενε σταθερά πιστή στο φιλμ καθώς το τελικό προϊόν ήταν πάντα σε φιλμ, διότι η δημόσια προβολή του κινηματογραφικού έργου γινόταν αποκλειστικά στην κινηματογραφική αίθουσα μέσω του φιλμ.

Σελίδες: 1 2 3 4

Filed under: τεχνικά θέματα , digital technologies, sound

Η φωνή στην ταινία «Ένας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε»

Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό Διαβάζω, Απρίλιος 1996
Του Ρομπέρ Μπρεσόν, 1956, 99 λεπτά, μονοφωνική, ασπρόμαυρη, 35mm, 1.37:1

Ολόκληρο το έργο του Ρομπέρ Μπρεσόν διακηρύσσει τη σημασία της ηχητικής σύνθεσης ως στοιχείου αυτόνομου και συμπληρωματικού συγχρόνως και όχι ως βοηθητικό και υποταγμένο στην κινούμενη εικόνα, θέση κυρίαρχη έως τις μέρες μας ανάμεσα στους θε­ωρητικούς του κινηματογράφου.
Ιδιαίτερα στο έργο του «Ένας καταδικασμέ­νος σε θάνατο δραπέτευσε» ο Μπρεσόν χρη­σιμοποιεί για πρώτη φορά συστηματικά την «αποσπασματικοποίηση»1 του χώρου (τον βοηθά βέβαια και το θέμα), ενός χώρου που δεν καταδείχνεται ποτέ στην ολότητά του και που συγχρόνως η γκάμα των πλάνων παραμέ­νει περιορισμένη στα κοντινά και μεσαία. Αυτό έχει ως συνέπεια ότι οι ήχοι off και εκτός πεδίου2 αποκτούν μέγιστη σημασία.

Filed under: Ήχος, Ανάλυση ταινιών , sound

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΒΑΡΩΝΟΥ ΜΙΝΧΑΟΥΖΕΝ

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ( Α ) THE ADVENTURES OF BARON MUNCHAUSEN, 1988 1.85:1, 70mm6track, Dolby SR Σκηνοθεσία: Terry Gilliam Σενάριο: Terry Gilliam, Charles McKeown Παραγωγή: Columbia Pictures, Thomas Schuhly Μουσική: Michael Kamen Φωτογραφία: Ciuseppe Rotunno Μοντάζ: Peter Hollywood Παίζουν: John Neville, Eric Idle, Sarah Polley, Oliver Reed, Charles McKeown, Jack Purvis, Jonathan Price, Robin Williams, Uma Thurman, Sting Από τότε που ο Terry Gilliam πρόβαλε, το 1988, τη δική του εκδοχή για τις περιπέτειες του Βαρώνου Munchausen, ο κόσμος άρχισε να βλέπει διαφορετικά τα παραμύθια. Οι περιπέτειες του Βαρώνου, τόσο αληθινά ψεύτικες και τόσο ψεύτικα πειστικές, έμειναν στη μνήμη των θεατών σαν μια ανάσα υπερβολής, τόλμης, μια ανάσα ελευθερίας, απόλυτης ελευθερίας, που μόνο το παραμύθι μπορεί να προσφέρει. Ο Terry Gilliam ανήκει σ’ εκείνη τη κατηγορία των σκηνοθετών που θα μπορούσε να κάνει έναν ενήλικα να μπει μέσα σε ένα παραμύθι. Σε ένα παραμύθι με υπέροχη εικόνα, γεμάτη με άπειρες μικρολεπτομέρειες, χρώματα και σκιές, καταπληκτικά ευφάνταστα ντεκόρ και έναν ήχο τόσο βαβουριάρικο και ξεκάθαρο συνάμα, που δεν μπορεί παρά να ξεσηκώσει όποιοδήποτε θεατή. Οι μουσικές στύξεις είναι συνεχείς, δεν σταματούν ποτέ, σχολιάζουν τους πάντες και τα πάντα με τρυφερή ειρωνία, και τα μουσικά θέματα μένουν αξέχαστα.

Filed under: Ανάλυση ταινιών